XX əsr İran poeziyasının görkəmli simalarından biri olan Siyavuş Kəsrayi 1927-ci ildə İsfahanda doğulub. Tehran Universitetinin hüquq fakültəsini bitirib. Gənc yaşlarından “Tudə” partiyasına (İran Kommunist Partiyası) qoşulan Kəsrayi uzun illər həmin partiyanın tanınmış fəallarından və rəhbərlərindən biri olub.
Bədii yaradıcılığa 1950-ci illərdə başlayan (ilk kitabı 1957-ci ildə işıq üzü görüb) Kəsrayi İranda “yeni şeir”in atası sayılan Nima Yuşicin ən istedadlı davamçılarından biri kimi şöhrət tapıb. Bütövlükdə 20-yə yaxın kitabı çap olunub.
İranda islam inqilabından bir müddət sonra “Tudə” fəalları təqiblərə məruz qaldığı üçün ölkəni tərk etmək məcburiyyətində qalıb. 1983-87-ci illərdə Kabulda, 1987-95-ci illərdə Moskvada, daha sonra isə Vyanada yaşayıb. 1996-cı ildə Vyanada vəfat edib və orada da dəfn olunub.

Bir-iki gün də keçsin,
Səhər gözünü açanda
Zamanı dəyişmiş
Məkanı bəzənmiş görərsən.

Yer üzü çat verər,
Çöldə ot cücərər.
Torpağın altında qalan,
Qarın altında yatan hər şey
Tər və təravətli üzə çıxar.

Dağın başında
Qarın bülluru suya dönər
Günəşin isti baxışından.
Dərələrin ağzı dolar
Bulaqların nəğməsi ilə.

Hər yanı dolaşan xəfif yel
Dağdakı lalələrin üzərindən,
Kəklik yuvalarının yanından,
Rəngbərəng kolların üstündən keçib
Təngnəfəs və yorğun gəlib çıxar,
Zəminin dalğalarında qərq olar.

Göy üzündə çoxlu bulud sürüləri
Hər tərəfdən gələr,
Hər yana səpələnər,
Meşələrin üstündə toza dönər.

Bu baharda... ah!..
Nə qədər xatirələr,
Nə qədər deyilməmiş sözlər.
Arzuyla dolu ürək
Çiçək açmış budaq tək.

Ey nigarım,
Ey ümid novbaharım,
Dodağın gülüşlə açılsın -
Gör necə, bir güllə
Bahar olar bizim bağın xəzanı!

Fars dilindən tərcümə: Məsiağa Məhəmmədi